Bijna een maand geleden dat ik nog een gaatje vond maar dat had alles te maken met alweer een nieuwe keelontsteking die na elke antibioticasessie opnieuw oplaaide. Daags na mijn terugkeer uit Hongarije was het alweer prijs, de eerste vakantiedag opnieuw en bij thuiskomst was het de vierde keer prijs. Hierdoor was ik elke keer genoodzaakt de training te beperken en deze week besliste ik dan ook een punt achter mijn zomerseizoen te zetten om zo extra energie te gebruiken om te genezen. Dit weekend probeer ik nog wel de 5000 te lopen op het BK, maar echt trainen zit er niet meer in en vanaf maandag begin ik dan ook aan een rustperiode tot ik weer helemaal aangesterkt ben. Hopelijk vind ik dan ook wat tijd om fotootjes van de heerlijke vakantie in Leysin online te zetten...
Vandaag was het mijn eerste echte steeplewedstrijd en meteen eentje op hoog niveau. Alle goede zorgen van de kinesist ten spijt geraakte ik maar niet verlost van mijn hamstringpijn en dus was het alweer een koers tanden bijten om toch maar zo weinig mogelijk aandacht aan de pijn te schenken. Er vertrok dadelijk een groepje in een tempo dat net te snel was en daardoor viel ik van de eerste ronde alleen en was het vechten geblazen tegen de wind in. Het duurde dan ook even eer ik het goede ritme vond en jammer genoeg vielen er geen atletes terug uit de kopgroep waardoor het een eenzame koers werd. Pas in de voorlaatste ronde kon ik nog een Turkse voorbij lopen, maar tegen dan was de meeste energie al weggevloeid en moest ook ik serieus doorbijten om niet terug te vallen. De eindtijd 10'10 was niet echt denderend maar de omstandigheden waren dan ook verre van ideaal, niet alleen qua pijn maar ook wat wind en temperatuur betreft want de meeste atleten bleven een vijftiental seconden of zelfs nog meer boven hun niveau. Een 6e plaats was vooraf gezien het hoogst haalbare en dus kon ik daar toch vrede mee hebben. Nu is het vooral een zaak ven opnieuw pijnvrij te geraken en de broodnodige rust die ik hier gekregen heb mee naar huis te nemen om met nieuwe moed opnieuw wat deftig te trainen. Afgelopen weken zat ik immers te vaak op mijn tandvlees door een slaapgebrek maar met de vakantie in zicht zal dat eindelijk wel weer beteren.
Het is alweer even geleden maar de afgelopen weken was het zo'n drukte dat er van even uitblazen voor de computer niet veel in huis kwam. Davy trok alweer een weekje naar Noorwegen voor zijn Europees project en ik was al blij dat ik tussen het zorgen voor de kinderen, het huishouden en de tuin door nog wat tijd vond om te trainen. Bovendien bleef de pijn aan mijn hamstring erg hardnekkig hangen waardoor ik veel tijd moest steken in kine, oefeningen en alternatieve trainingen. Geregeld kroop ik het zwembad in voor een aquasessie, maar niets van dat alles mocht baten. Zo kwam de Europabeker steeds dichterbij en jammer genoeg geraakte ik niet pijnvrij. Aangezien de blessure echter ook niet verergerd is afgelopen weken besliste ik toch af te reizen al is het natuurlijk niet met een ideale voorbereiding. Nu kan ik niets anders doen dan er het beste van maken en hopen dat het afbouwen van de trainingen en de extra rust die ik zowel overdag als 's nachts zal krijgen toch nog een onverhoopt gunstige invloed zullen hebben. Duimen maar!
Amper twee dagen na mijn Vlaamse titel profiteerde ik van het goede weer om een steepletraining af te werken. Die verliep beter dan verwacht en dus besliste ik dan toch mij kandidaat te stellen voor de europabeker door een tijd op papier te zetten. De enige plaats in België waar ik nog een wedstrijd kon vinden was in het moeilijk bereikbare Zele. Halfweg de week zag het er echter heel wat slechter uit, een aanslepende pijn in de aanhechting van de hamstring maakte dat ik mijn been nog maar amper kon heffen en ik kreeg ook last van compensatiepijn in mijn kuiten. Toen ook Joren nog ziek werd en de dagen drukker en de nachten korter werden werd het een heel getwijfel of we al dan niet die verre verplaatsing zouden maken. Zaterdag testte ik nog twee keer - pijnloos lopen bleef onmogelijk maar de pijn verergerde niet en dus besloot ik het er toch op te wagen bij gebrek aan alternatieve wedstrijd.
De wedstrijd zelf verliep heel eenvoudig: tempo 10' was het doel en vanaf de eerste meters vond ik dat ritme. Mijn hamstring belette mij echter echt vlot sneller te lopen en dus liep ik op zekerheid en zonder risico naar 9'59. Jammer van de hamstring want er zit besliste een betere tijd in, maar ik neem geen enkel risico zo vroeg in het seizoen en het opzet was hoe dan ook bereikt: de snelste Belgische jaartijd op papier zetten. Nu komt het erop aan terug pijnvrij te geraken en wat extra te rusten, al is dat laatste vandaag wegens schoolfeest niet echt gelukt... Morgen maar beter zeker.
Op de eerste dag van het Pinksterweekend mocht ik eindelijk beginnen aan mijn eerste echte wedstrijd, het Vlaams kampioenschap. Ik keek er al een tijdje naar uit om eens te zien wat ik waard was, want tot heden bleven mijn wedstrijden beperkt tot wat 'spielerei'. Halfweg de week kon ik eindelijk de antibiotica aan de kant laten en met wat hulp van de kinesist kreeg ik op het laatste nippertje toch de opeenstapeling van trainingen verwerkt. De koets, de fiets en het kinderspeelgoed werden in de auto geladen en we trokken met z'n allen naar de Lierse piste. Mooi op tijd - niet eenvoudig want Julie durft wel eens op de verkeerde momenten te slapen - kwamen we aan en heel ontspannen kon ik dan ook aan de opwarming beginnen. Mijn taktiek was heel eenvoudig, voor het eerst in jaren was ik eens geen favoriete en moest ik dus de wedstrijd niet zelf maken. Vanaf de start koos ik dan ook het spoor van Barbara Maveau, vorige week nog goed voor een 9'14 in haar eentje, en vrij vlot kon ik haar tempoverhogingen aan. Toen ik ook aan de bel geen gaatje moest laten voelde ik mijn kansen groeien en op het juiste moment zette ik mijn eindversnelling over, voldoende om haar een seconde achter mij te laten en nog leuker: nog net een tijd onder de 4'20. Met 4'19 was ik erg tevreden, zeker gezien de trage aanvang van de wedstrijd. Dit geeft vertrouwen - in die mate zelfs dat ik stilaan ook weer aan een steeplewedstrijd begin te denken. Laat de waterbak maar vast vollopen want ik krijg er stilaan weer zin in.
Het lange hemelvaartweekend stonden er twee wedstrijden op het menu die jammer genoeg nog steeds in veel te frisse temperaturen moesten afgewerkt worden. Donderdag trokken we met Joren naar Sint Niklaas waar hij zich ondanks de koude erg goed amuseerde in het recreatiepark terwijl ik Lindsey De Grande aan een mooie 4'15 hielp, echt wel een zeer knappe tijd gezien de koude en wind! En ook met Julie boekten we een eerste succesje want zij bleef lekker warm thuis - dankzij de groentenpap kan ik nu eens langer wegblijven dan de 3u die tussen de borstvoedingen zat!
Zaterdag was het dan andere koek want dan moest ik mijn intussen gebruikelijke hordenkunsten bovenhalen voor een 400m horden op de interclub. Dit jaar kende ik absoluut geen voorbereiding - de kou maakte hordentrainingen quasi onmogelijk - maar desondanks kon ik alweer een derde plaats in de wacht slepen na de ongenaakbare Elodie en Kaboud die beiden ruim onder de 60" liepen. Toch een opsteker want zo liet ik alle andere hordenloopsters achter mij en dat als gelegenheidsloopster. Jammer genoeg was het niet voldoende om de club aan de titel te helpen want we moesten dit jaar gezien de vele afzeggingen de titel aan een sterk VAC laten. Ditmaal was het trouwens omgekeerd en mocht Julie mee naar de piste waar de overgrootouders minstens evenveel rondjes met haar wandelden als ik er lopend aflegde en bleef Joren lekker thuis. Zondag profiteerden we dan ook van het laatste dagje weekend om eens gezellig te gaan zwemmen in Océade, misschien niet de ideale recuperatie gezien de vele trappen naar de glijbaan, maar de glimlach van Joren maakte dat ruimschoots goed. Nu maar hopen dat mijn keel eindelijk genezen is - mijn antibioticakuur werd alweer verlengd tot halfweg de week gezien deze nog niet volledig genezen was - zodat ik gezond en fit naar Lier kan voor het Vlaams kampioenschap.De eerste wedstrijd is alweer bijna vergeten en in tussentijd heb ik me beziggehouden met trainen maar jammer genoeg nog veel meer met zieken verzorgen en zelf ziek worden. Na de verkoudheden van de kinderen sloeg bij mij het noodlot toe onder de vorm van een witte angine en dus een bijhorende antibioticakuur. Dit kwam nog eens extra ongelegen omdat Davy net die periode in Portugal zat en dus kwam er van extra rusten niet veel in huis. Hierdoor bleef de hinder wat langer aanslepen en moest ik ook op enkele trainingen duidelijk aan kracht en snelheid inleveren. Maar goed, intussen is iedereen weer veilig en wel thuis en staat er een lang weekend voor de deur dus probeer ik even te recupereren zodat ook mijn gezondheid er wel bij zou varen. En intussen hopen we op beter weer want de koude wind maakte trainen niet alleen erg zwaar maar woog ook erg door op mijn keelpijn. De zomerse temperaturen mogen snel weerkeren wat mij betreft en liefst nog voor het weekend want horden in deze kille omstandigheden zijn absoluut niet gezond voor lijf en leden.
Een eerste wedstrijdje - zonder tegenstand en tussen de trainingen door leverde me al 4'25 op. Tevreden dus maar aangezien me niet veel rust gegund is zo vroeg op het seizoen blijft het hier drukdruk met trainen en de kids...
Drie weken hard trainen, twee weken paasvakantie annex tuin verder aanleggen, allerhande kwetsuren door het gebrek aan rust en het vele knieën zitten, onderbroken nachten door een verkouden Julie, kortom het was niet verwonderlijk dat het de laatste week niet echt meer vlot verliep op de trainingen... Mentaal begon alles zwaar door te wegen, zeker toen Julie plots weigerde van haar fles te drinken, waardoor ze nog meer van mij afhankelijk werd. Afgelopen dagen overwoo g ik dan ook meer dan eens het lopen weer even te laten vallen tot Julie wat groter was, maar gelukkig stond er gisteren een eerste stratenloopje op het programma en moest ik dus wel even doorbijten aangezien ik geen forfait wilde geven. 5 kilometer lopen was de opdracht, de tegenstand bestond uit een handvol keniaanse en oosteuropese atletes en vooral, in mijn geval dan toch, een zwaar doorwegende eerste warmte. Het gevoel niet voldoende te kunnen eten door de combinatie borstvoeding - training kende ik al en weet ik intussen feilloos te omzeilen met suikerwafels en druivensuiker. Het niet genoeg kunnen drinken was echter een nieuw fenomeen en het maakte dat ik de laatste anderhalve kilometer een serieus dipje kreeg en de groep achtervolgers even moest laten gaan. Mijn tijdsopzet haalde ik nog net, 5 km in 16'40 is voor een eerste stratenloop en op een bochtenrijk parcours zeker niet slecht voor mij. Qua plaats had er misschien een plaatsje of twee beter ingezeten mits een iets behoudendere start en vooral een bevoorrading onderweg, maar blijkbaar vonden de Duitsers dat niet nodig voor een 5km. Maar goed, als mijn blessures nu niet opnieuw te kop opsteken heeft de wedstrijd mij in elk geval moed gegeven om de piste weer op te gaan op de iets kortere afstanden, waar ik uiteraard veel beter voorbereid voor ben want mijn gebrek aan trainingskilometers kan ik niet echt verstoppen op internationaal niveau. Nu Davy ook nog in België vast zit (zijn studiereis kan niet doorgaan wegens de vulkanische activiteiten hoog in de lucht) kan ik hopelijk komende week mijn trainingen opnieuw wat vlotter afwerken en sta ik er ook niet alleen voor wat de tuin- en huiswerken betreft... Volgende wedstrijd: 1500 op PK in Dilbeek komende zaterdag.
Pasen is alweer voorbij maar gelukkig hebben wij allen nog anderhalve week vakantie voor de boeg. Tussen het eieren zoeken door slaagde ik er eindelijk in ook de langere duurtrainingen vrij vlot af te werken en dat deed wel eens deugd. Tegelijk is het echter ook wat bang afwachten, want zowel de knie als de achillespees beginnen te protesteren tegen het opgedreven trainingsregime. Ik probeer vooral de knie wat te ontlasten door de tuin even aan de kant te schuiven (uren op de knieën zitten wieden is niet echt aangeraden) en ook de wekelijkse rustdag moet de nodige recuperatie opleveren. Dat zal trouwens broodnodig zijn om wat uitgerust aan mijn eerste zomeropdracht te beginnen: een 5km door de Duitse straten volgende zondag.
Een weekje lenteweer kan wonderen doen niet alleen voor het gemoed maar ook voor mijn spieren. Na enkele dagen rust begon het lentezonnetje te kriebelen in de benen en pakte ik de trainingsdraad weer op. En alsof tien graden warmer mij vleugels gaf liep ik ineens stukken gemakkelijker dan een week geleden. Voor het eerst slaagde ik er weer in enkele deftige duurtrainingen af te werken in Heverleebos. In vertrouwd kader raapte ik mijn moed bijeen en verlegde ik mijn grenzen en overwon mijn flauwte met wat druivensuiker. En zo slaagde ik er voor het eerst sinds mijn zwangerschap weer in een uur ononderbroken te lopen en dat deed mij deugd. Zo heb ik dan toch weer het gevoel dat de conditie de goede richting uitgaat en ik stilaan kan beginnen kiezen wat ik komende zomer wil doen. Nu probeer ik dit goede gevoel twee drukke weken vast te houden om dan in de paasvakantie wat meer ademruimte te krijgen als ook Davy thuis is...
Zo leuk was het aan zee: in beeld bij de fotorubriek!
Na een heerlijk weekendje uitwaaien aan zee wacht nu een berg was en nog heel wat uitpakwerk, maar eerst schrijf ik toch nog snel een verslagje. Om van het BK toch nog een leuke uitstap te maken waren wij vrijdag al vertrokken naar De Haan waar we een bungalowhuisje gehuurd hadden. Vrijdag kon ik zelf nog wat genieten in het zwembad en de speeltuin, zaterdag trachtte ik het iets rustiger aan te doen om zondag lekker ontspannen aan de start te staan van de korte cross. Voor het eerst was het parcours droog en dus aangenaam om te lopen, al bleef de heuvel het toch tot een zware omloop maken. De verkoudheid van vorige week was nog niet helemaal verdwenen en baarde me nog wat zorgen omdat diep ademen voor problemen zorgde, maar gelukkig voelde ik na een paar honderd meter al dat ik in de vlotte stukken gemakkelijk het tempo kon bepalen. Zo kon ik na een halve kilometer weglopen van de anderen en op die manier nog vrij vlot een comfortabele voorsprong opbouwen. Ik behaalde dan ook vrij vlot mijn tweede veldlooptitel en was daar heel blij mee gezien mijn korte voorbereidingsperiode. Een dopingcontrole later konden we weer terugkeren voor nog een dagje zwembadplezier waarin ik me eens helemaal kon uitleven op de glijbanen met Joren die een maandagje geen school had. Echt bijgeslapen heb ik niet maar we hebben wel allevier genoten van ons weekendje weg. Rusten zal ik komende week wel en hopelijk kan ik stilaan de tuin in nu het eindelijk wat warmer weer wordt!
Vorige week kon ik mezelf nog eens verbazen op training, want eens de ziektekiemen het huis uit waren leken de kilometers vanzelf te gaan. Een druk weekend en wat minder nachtrust eiste deze week wel een beetje zijn tol. De pistetraining van woensdag was nochtans hoopgevend, maar op de andere dagen was het vechten tegen de zware benen en zelfs de druivensuiker kon mijn flauwte amper doorbreken. Toen dan ook nog eens de keelpijn kwam opzetten twijfelde ik even maar uiteindelijk besliste ik toch maar de geplande wedstrijd in Betekom te lopen. Gelukkig moest ik in de wedstrijd niet diep gaan om met de overwinningsbloemen te gaan lopen, maar in de koude wind kregen mijn spieren het toch niet echt warm. Nu wordt het een weekje bang afwachten en hopen dat we allen gezond kunnen geraken of blijven want ook Joren en Julie voelen zich niet echt 100% gezond. Vrijdag vertrekken we dan naar het zeetje zodat het BK ook voor de rest van het gezin nog wat aangenaam wordt. Enkel en alleen voor een wedstrijd zo ver rijden is niet echt aanlokkelijk, noch voor de kinderen noch voor ons. Nog even aftellen en vooral inpakken dus. Het zal deugd doen, even een korte vakantie!
Een nieuwe maand en hopelijk één met beter atletiekweer want ook afgelopen week was het moeilijk trainen met de harde wind die ons bij momenten van de piste deed waaien. Maandag was al slecht begonnen want Davy kreeg met buikgriep af te rekenen en ook ik moest met spierpijnen, hoofdpijn en lichte koorts twee dagen training schrappen. Hierdoor kreeg ik het moeilijk om nog voldoende melk te geven aan Julie waardoor ik toch met enige spijt toch maar besliste de korte veldloop te lopen op het BK om zo voldoende energie over te houden de borstvoeding verder te zetten. Gelukkig begon het vanaf woensdag weer beter te gaan en kon ik vier dagen op rij mijn trainingen naar wens afwerken! Nu zit het meeste werk erop en begin ik langzaam af te tellen naar de twee laatste wedstrijden van het seizoen want om eerlijk te zijn, mijn snelle comeback heeft zowel fysiek als mentaal heel veel gevraagd en een relatieve rustperiode half maart zal mij ontzettend deugd doen.
Gisteren was aangenaam vertoeven in het Speelhof in Sint-Truiden. Terwijl Joren de speeltuin onveilig maakte en Julie in haar koets een dutje deed mocht ik bijna 6 kilometers afmalen op de finse piste in het domein. Niet echt mijn favoriete ondergrond want op de vernieuwde houthaksels kregen mijn spikes geen enkel grip. Gelukkig zijn we het intussen gewoon op gladde ondergrond te lopen en dus kon ik nog vrij vlot mijn tempo hoog genoeg houden om weg te lopen van een juniore en clubgenote Corinne. De pistetrainingen van afgelopen week waren voldoende verteerd en ook de kilometers beginnen elke week weer gemakkelijker te gaan en dat maakte het best aangenaam lopen. Komend weekend is even crossvrij zodat we eindelijk de kans krijgen een verjaardagsfeestje te houden. Een mooie foto van het podium is te vinden bij de foto's.
De krokusvakantie is bijna achter de rug en aansluitend aan mijn zwangerschapsverlof begint volgende week mijn ouderschapsverlof waardoor ik nog drie maanden langer kan genieten van Julie en Joren. Gelukkig maar, want de combinatie van ons gezin, de borstvoeding en het lopen is al heel erg moeilijk, wanneer ik dan ook nog eens zou moeten lesgeven zou er zeker iets moeten sneuvelen. Nu kan ik echter rustig wat blijven trainen en toch nog genoeg tijd overhouden voor de dagelijkse beslommeringen.
Op trainingsgebied ben ik stilaan aan het bekomen van de geleverde inspanningen in de Spaanse modder. Daar waar ik vorige week meermaals moest passen op training kan ik deze week weer heel voorzichtig alle geplande trainingen afwerken. Dit weekend start ik dan ook in mijn derde cross van het seizoen, in Sint-Truiden, wat ook een mooie uitstap is voor Joren. Bovendien loop ik net iets liever een wedstrijd dan alweer een training te moeten afwerken op onze modderige paden. Nadien volgt waarschijnlijk ook nog Betekom (niet toevallig crossen met speeltuin in de buurt :-)). Of ik ook het BK zal lopen hangt van de vermoeidheid af en in welke mate de paden komende week beloopbaar zullen worden. Want sneeuw- en regenweer heeft mij al meermaals de straat op gejaagd en daardoor sukkel ik met wat rugpijnen en dat wil ik komende tijd dus vermijden...
Belofte maakt schuld: kijk maar eens in de fotorubriek!
Na iets minder dan een jaar kruip ik toch maar weer eens achter de pc om op vraag van velen opnieuw een tekstje op mijn site te zetten... Sinds begin november ben ik in zwangerschapsverlof en nu de koude mij binnen houdt zal ik proberen af en toe nog iets van mij te laten horen via deze weg. Sinds de geboorte van Julie op 28 november 2010 heb ik opnieuw de moed bijeengeschraapt om de trainingen te hervatten en dat is niet altijd van een leien dakje gegaan. Sneeuw en koude hielden ook mij regelmatig thuis maar desondanks ben ik er toch in geslaagd om de club tijdens het EK voor clubteams aan een mooie zesde plaats te helpen. Daaraan gingen veel momenten van serieus afzien vooraf want om op amper 9 weken na de bevalling al wedstrijdklaar te geraken moest alles in een versneld tempo gebeuren. Met een tiental dagen keihard trainen slaagde ik er toch in om een deftige 34e plaats te behalen en dat in een cross van meer dan 6 kilometer (eigenlijk een kilometer of twee te lang) op een parcours dat niet alleen heuvelend maar ook serieus bemodderd was.
Maar goed, ik heb in elk geval genoten van een aangenaam Spaans temperatuurtje en dat heeft deugd gedaan! Want nu de thermometer weer onder nul duikt zakt ook de meod mij in de schoenen. Het zware parcours en de vermoeidheid van een pasgeboren kindje en het borstvoeding geven slaan ongenadig hard toe en daarbij geraken mijn spieren maar niet gewend aan de vriestemperaturen. Vandaar dat ik de komende weken opnieuw op een rustiger schema overstap met vooral wat extra rustdagen. Mijn spieren zijn immers nog niet voldoende sterk om het trainingsregime van januari langer vol te houden. Doel 1 (EK in Bilbao) is bereikt, nu is het wat zoeken en trainen om dan ergens in de zomer misschien een volgende doelstelling te kiezen. Echt internationale ambities heb ik niet meer maar op een gezonde en ontspannen manier zou ik nog wel eens een wintertje willen meestrijden met de nationale top. Gelukkig heb ik daarvoor nog tijd zat en kan ik mij dus eerst wat bezighouden met het huis, de kids en de tuin. Tussendoor loop ik misschien nog wel één of twee crossen in de buurt zodat het wedstrijdgevoel er wat in blijft, maar boven alles wil ik nu een rustige en degelijke opbouw om blessures in de komende maanden te voorkomen.
Voor de fotofans zal ik komende dagen proberen wat mooie kiekjes online te zetten, nog even geduld dus...