Alweer een maand verder en die maand is om eerlijk te zijn omgevlogen. Na de vakantie was er het BK waar ik mijn titel kon verlengen op de 5000 en dit in een mooie 16'24. Daarna wachten mij twee weken waarin ik met wat moeite de trainingen toch nog afwerkte maar mij vooral bezighield met een Julie die met rasse schreden haar wereld uitbreidde van de veilige grond naar de minder veilige hoogten en mijn hart regelmatig even stilstond als ze aan haar zoveelste expeditie trapopwaarts begon. Gelukkig was er ook nog grote broer Joren om haar handje vast te houden zodat ik toch af en toe de handen vrij had voor eigen werk en huishouden... Maar de vakantie met twee kids in huis deed mijn vermoeidheid toch weer groeien in die mate dat ik afgelopen week ook overdag enkele keren mijn bed moest opzoeken wegens ogen die dichtvielen. Desondanks hoopte ik toch uitgerust en fit aan de start te staan op onze eigen meeting voor Mon in Kessel-Lo en Davy zou mij eens trachten te hazen op een voor mij eerste gemengde 5000. Al snel bleek dat niet de goede taktiek, mijn minieme ervaring op 5000 deed me snel beseffen dat het geplande tempo te hoog was als aanvangstempo, doch het was erg moeilijk om dan wel het goede ritme te vinden en tegelijk de voeling met de wedstrijd niet te verliezen. Achteraf gezien hadden we beter de vertrouwde tactiek van traag starten snel eindigen gevolgd maar dat is natuurlijk makkelijk praten na de koers. In elk geval bleek ik meer last te hebben dan verwacht van een ontstoken achillespees en het was enkel uit dank voor de enthousiaste supporters dat ik de wedstrijd dan toch uitliep. Nu komt er gelukkig een rustperiode aan waarin ik mijn pezen kan laten herstellen en met intensieve oefeningen krijg ik ze wel weer sterk genoeg om de wintertrainingen (op zachtere bodem) te doorstaan. Het is niet mijn favoriete onderdeel van de training en ik had dan ook gehoopt deze oefeningen wat te kunnen verwaarlozen maar dat was dus duidelijk wishfull thinking en dus begin ik nu maar weer eens met de o zo belangrijke basisoefeningen vooraleer ik weer aan het trainen ga. Komende week vertrekken we naar warmere oorden waar ik weer wat extra tijd heb om een goede basis te leggen en waar ik hopelijk ook wat kan uitrusten van alle gehol achter ons Julie, ik zal haar vooral niet tonen waar de trappenhal is...
Na lang twijfelen trokken we dan toch even naar St Moritz om de batterijen op te laden en toch de trainingen te onderhouden, iets wat thuis in de vakantie iets moeilijker gaat... De fotootjes van de ontspanning staan online bij foto's.
Mijn wedstrijdloze periode was er een van veel vallen en opstaan. Begin juni had ik het erg moeilijk om trainingen tegen een deftig tempo af te werken en voortdurend pijnlijke kuiten maakten het lopen er niet aangenamer op. Gelukkig begon halfweg de maand het tij te keren en dus keek ik er dan toch naar uit op de europabeker de 3000m te lopen. De reis verliep vrij vlot, de Turkse warmte bleek onverwacht goed te verdragen en ik kon wat extra uren in bed doorbrengen om de gemiste slaap van afgelopen weken in te halen en zo kreeg ik stilaan toch wat broodnodig vertrouwen want mijn laatste 3000m dateerde al van 2004!
De wedstrijd verliep zoals verwacht erg tactisch met een openingskilometer van 3'20 waardoor ik rustig aan in mijn ritme kon geraken. Het was vooral een kwestie van overeind blijven en geen gaten te laten vallen en zo kon ik na dik 2 km met 5 andere meisjes een kopgroepje vormen. Ik hield me rustig achteraan om het geduw wat te mijden en wachtte net als de anderen de laatste ronde af. Het duurde heel lang eer de koers eindelijk openbrak, jammer genoeg deed men op 500m van de meet een gaatje langs de binnenkant toe net toen ik er wou induiken en zo moest ik langs de buitenbocht naar de voorste gelederen oprukken om geen voeling te verliezen als de echte spurt werd ingezet. Uiteindelijk werd het een langgerekte 400m sprint waarin ik enkel de duimen moest leggen voor een Turkse en Zwitserse. In de laatste rechte lijn kon ik nog de Roemeense voorbijsnellen, nochtans met een besttijd van onder de 9' en zo eindigde ik onverwacht als 3e. Ik had mezelf een plaatsje in de top 5 verhoopt, maar met 3 atletes met besttijden beneden de 9' had ik me geen top drie gegeven. Bovendien werd onze laatste kilometer beneden de 3' afgewerkt en dat is een opsteker gezien mijn beperkte training. Nu is het vooral een zaak van toch een beetje rust te vinden, niet evident na een wedstrijd want ik zal alle slaap kunnen gebruiken om te recupereren. Volgende week loop ik in Oostende nog een 10km, zodat ik mijn 4 wedstrijden van het stratencircuit afgewerkt heb en dan begin ik met wat rust aan de grote vakantie.
6 weken op rij een wedstrijd lopen kruipt best wel in de kleren. De 6e wedstrijd op rij was het vlaams kampioenschap 5000 waar ik met als enige tegenstander een strakke wind en een brandende zon toch nog 16'40 op het scorebord kon laten verschijnen. Om de benen te sparen liep ik bovendien gewoon op mijn loopschoenen, want spikes zou een onnodige extra belasting betekend hebben. Nu komt er een wedstrijdloze periode aan, gelukkig maar en bovendien gaan we even een weekendje recupereren in een subtropisch zwembad, het zal deugd doen!
Na een leuk maar druk weekend kan ik me eindelijk even in de zetel zetten voor een kort verslagje. Vrijdag trokken we met het hele gezin naar Waanrode voor de jaarlijkse jogging. Voor Joren was het de eerste keer dat ook hij mocht deelnemen aan de 'karamellenloop' en fier als een gieter kon hij even later zijn zakje snoep en speelgoedjes aan iedereen tonen. Als tweede kon ik aan de slag in de 5km waar de opdracht heel eenvoudig was, vlot loslooptempo aanhouden en mij vooral niet laten meeslepen om toch maar de strijd met de mannen aan te gaan. Het was even tanden bijten toen ik de eerste mannen liet gaan, het leek best wel een aangenaam tempo en ik had graag meegestreden maar aangezien er zaterdag de interclubwedstrijd gepland was mocht ik mij vooral niet moe maken. Dus beperkte ik me tot het vasthouden van mijn plaats als eerste dame waarna ik me met de kids huiswaarts spoedde want bedtijd was al daar. Intussen had Davy de bus genomen naar de start van de 10km en terwijl ik de kinderen instopte liep hij een doorgedreven training met een vijfde plaats als gevolg.
Zaterdag stond deel 2 voor mij op het programma want na een aantal jaren 400horden mocht ik me nu nog eens bewijzen op de 1500 om punten te scoren voor de club. Het werd een vrij eenvoudige opdracht, het tempo werd er mooi ingehouden door twee juniores die zichzelf wilden testen in het vooruitzicht van een limietenjacht en ik kon daarbij vlot aanpikken. In de laatste ronde was één versnelling voldoende en zo kon ik rustig uitbollen en het maximum aan punten binnenhalen. In de afsluitende 4x400 kon ik me niet aan mijn plan houden om rustig uit te lopen want we stonden zowaar nog met podiumvooruitzichten. En zo liep ik toch maar voor wat ik waard was en tot mijn verbazing was dat nog een chrono van rond de 58"! Dankzij de inzet van de ploeg, met veel noodoplossingen en invalsters konden wij zo nog net onze derde plaats vasthouden, wat niemand meer verwacht had.
En om de kinderen te belonen voor hun geduld bij al dat atletiekgebeuren maakten we er vandaag een dagje Plopsaland indoor van. Geen last van de buien, veel plezier voor allen, meer moest dat niet zijn. Al moet ik eerlijk bekennen dat zondag misschien wel de vermoeiendste dag van het weekend was :-)
Wedstrijd nummer 4 was een heel leuke 15km in Brugge. Veel sfeer en een heel leuk parcours maakte dat ik de vermoeidheid en pijnlijke spieren van wat zwaar tuinlabeur even kon vergeten en kon genieten van het lopen door de Brugse straten. Komende week zal het nog wat drukker worden, eerst lopen we allen de plaatselijke stratenloop op vrijdag en dan trek ik zaterdag nog eens naar de interclub, gelukkig niet te ver dit jaar want op de eigen piste in Kessel-Lo. En dan is het zondag nog eens gezinstijd want dan gaan we een dagje naar Plopsa indoor. Fijne vooruitzichten zijn dat.
Vandaag stond ik alweer aan de start van een stratenloop, ditmaal in Knokke en 'slechts' 10km. In tegenstelling tot Antwerpen stond ik nu niet echt uitgerust aan de start, een drukke vakantie met daaropvolgend een nog drukkere eerste schoolweek waarin ik persé mijn achterstallige werken wou inhalen en de tuin verder wou beplanten en het draaide dan ook al de hele week vierkant op training. Maar een dagje zee lag aanlokkelijk te wachten en dus vertrokken we extra vroeg om ons eerst wat op het strand te vermaken. Zon, zee en zand, meer had Joren niet nodig om zich tot kletsnat toe te amuseren! Na enkele uurtjes strandplezier kropen Joren en Davy op de fiets en trok ik mijn wedstrijdschoenen aan voor de 10km van Knokke. Vanaf de start werd er hard gelopen, ditmaal stond ook Veerle Dejaeghere aan de start en dat maakte dat er voor mij niets anders opzat dan zo lang mogelijk bij haar groepje aan te klampen om toch nog ietswat uit de wind te kunnen lopen. Nog voor halfweg viel echter al een eerste gaatje en dat maakte dat ik de rest van de wedstrijd quasi alleen moest afwerken. Toch eindigde ik nog ruimschoots als tweede, al moest ik wel een halve minuut toegeven op Veerle. Nu weet ik wel iets beter waar ik sta, al had ik het gevoel trager gelopen te hebben dan in Antwerpen. Een snelle start en veel wind is echter nooit mijn ding geweest en dus kan ik mij best bij mijn tijd neerleggen. Bovendien hebben we dankzij het mooie weer allen genoten van ons dagje zee en kunnen we nu weer met volle moed aan een nieuwe schoolweek beginnen. Al mag het van mij deze week best wel eens wat regenen, want de vele uurtjes water geven wil ik gerust ruilen met wat extra rust in de zetel, mijn benen kunnen dat best genruiken:-)!
Terwijl de paasklokken hun eieren kwistig rondstrooien kan ik tevreden terugblikken op de laatste weken. Na het loodzware winterseizoen heb ik weliswaar atletiekrust genomen, maar van op mijn lauweren rusten was absoluut geen sprake. De tuin wachtte immers en het goede weer gaf me nog meer energie om me daarin uit te leven. Na een tiental dagen was het meeste werk achter de rug en trok ik dan toch maar weer de loopschoenen aan en op training werden al snel weer weddenschappen afgesloten op mijn volgende uitdagingen. En al snel liet ik me dan toch weer overhalen quasi dagelijks de loopschoenen aan te trekken en zo kwam ik toch weer aan een respectabel aantal kilometers. De trainingen werden echter heel eenvoudig aangepast aan de omstandigheden, dikwijls lagen de kinderen al in bed tegen de tijd dat ik een gaatje vond om te gaan lopen en zo beperkte ik me tot duurtrainingen op straat of tussen de fruitbomen. En net daarom besliste ik om geen uitdagingen meer te zoeken op de piste doch me op het langere werk te concentreren. En zo kwam het dat mijn eerste wedstrijd een 10 mijl op straat werd, meerbepaald in de Antwerpse tunnels en straten.
En het was een heel plezierige ervaring, mijn eerste massaloop op straat. Het enthousiaste publiek maakte dat de kilometers voorbijvlogen en ondanks een erg rustige start liep ik met 56'40 toch een parcoursrecord en was ik zowaar 35e in de totale uitslag. Met slechts een drietal weken training deed die prestatie me echt wel deugd en zo hoop ik de trainingen de komende maanden te kunnen afwisselen met enkele stratenlopen, ook hier in de buurt, zodat ik op een aangename manier de conditie toch kan onderhouden.
Intussen liep ik vandaag ook alweer op de piste. Met amper twee korte pistetrainingen in de benen slaagde ik er vandaag in mijn provinciale titel op 1500m te verlengen. Zelfs mijn tijd kon mij nog plezieren want met 4'23 liep ik dankzij een sterke laatste ronde nog een behoorlijke chrono in het winderige Tienen. Daarmee heb ik toch wat vertrouwen opgedaan voor de volgende pistewedstrijd op de interclub. Verder gaan de ambities dit jaar immers niet, dus kan ik mij rustig verder beperken tot duurlopen om de uithoudingsbasis te onderhouden.
Terwijl ik geniet van mijn welverdiende rust, van het niet hoeven plannen van trainingen en extra tijd te hebben voor mezelf, de kids en de tuin heb geniet ik ook nog na van afgelopen weekend. Want we trakteerden onszelf op een heerlijk weekendje Center Parcs waar ikzelf zaterdag lekker kon uitrusten terwijl de anderen zich aan zee vermaakten en na de wedstrijd kon ook ik mee het zwembad induiken. Fotootjes staan online in het fotoalbum.
Eind goed, al goed, het seizoen is eindelijk afgelopen en met een derde plaats op het BK kan ik niet anders dan tevreden zijn. Het doel van het tweede deel van de veldloopkalender was immers mijn tweede plaats verdedigen in de crosscup en dat is uiteindelijk met glans gelukt. Een echte plaats had ik niet vooropgesteld in het kampioenschap, gezien mijn gebrek aan duurtraining, de enige ambitie was liefst voor en in het slechtste geval één plaatsje na Xenia eindigen, op die manier kon ik mijn eindstand niet meer verliezen. Ik had mezelf voorgenomen de eerste ronde geen energie te verspillen en enkel eens te testen hoe ik de berg kon oplopen ten opzichte van de andere atletes. Tot mijn eigen verbazing viel dat goed mee en kon ik op het einde van de eerste ronde al afstand nemen van Xenia. Ik besloot dan ook het kloofje met Selien net voor mij te dichten en dan zolang mogelijk mijn wagonnetje aan te haken om toch wat ritme te blijven lopen in de winderige stukken. Pas op het einde van de derde ronde moest ik Selien laten gaan en zoals verwacht volgde dan nog een eenzame en moeilijke laatste ronde maar eigenlijk maakte ik me dan ook niet echt druk meer want een blik achterom leerde me dat Xenia me niet meer kon bedreigen en zo was de buit voor mij binnen. Mooie surplus was dat ik ook nog eens podium haalde, gezien mijn gebrek aan training was ik daar best wel fier op! Bovendien behaalden we met de club alweer de interclubtitel, met een sterke Sandra op plaats vier en verder ook nog hulp van Elke en Sofie, en dus kunnen we ons volgend jaar weer met de Europese top gaan meten.
Voor mij breekt nu eindelijk een rustperiode aan, ik kan erg tevreden terugblikken op mijn terugkeer na de geboorte van Julie, zowel op het Europese indoor en crossniveau. Voor de zomer heb ik geen concrete atletiekplannen en wil ik vooral wat tijd aan mijn gezin besteden en eens stevig in het tuinwerk vliegen, dus kan ik lekker lang op mijn lauweren rusten nu. Tegen de winter wil ik immers terug met een fris hoofd kunnen beginnen, want ergens kriebelt het toch om nog eens met ambities aan de crossen te beginnen. Dit jaar was het eerder terug wennen aan de wedstrijden en opnieuw regelmaat brengen in de trainingen, volgend jaar zal dat uiteraard heel anders zijn. Maar dat zijn zorgen voor nog wel heel wat later, vandaag heb ik alvast van het lenteweer genoten in de tuin en zo heel wat werk verzet.
Gisteren liep ik mijn laatste 1500 van het seizoen, meteen mijn 7e wedstrijd in een dikke maand tijd. Ik liep samen met Lindsey in de derde reeks en wist op voorhand dat het niet gemakkelijk zou worden mij te plaatsen, het zag er nog redelijk uit op de startlijsten, twee atleten hadden een tragere indoortijd achter hun naam staan dan ikzelf maar de outdoortijden waren natuurlijk wel een stuk sneller dan mijn 4'09. Bovendien was ik donderdag opgestaan met een serieuze verkoudheid, gepaard met keelpijn, een verstopte neus en een hinderlijke hoest. De nacht voor de koers kon ik mijn ziekte nog net op tijd uitzweten, maar van het hinderlijke hoesten geraakte ik maar niet verlost. In tegenstelling tot de twee voorgaande reeksen werd in onze reeks dadelijk tempo gelopen doordat Lindsey zich aan kop zette en dat was jammer voor mij want de ziekte had toch wel wat krachten gekost en daardoor had ik wat meer moeite om het aanvangstempo vlot mee te gaan. Bovendien werd er - letterlijk - wel heel hard geknokt om een goede positie te hebben en hierbij moest ik mijn meerdere erkennen in de meer geroutineerde atletes. Amper 15 maanden na de geboorte van Julie had ik immers nog geen enkele taktische wedstrijd in de benen en hierdoor maakte ik na 1000m een klein foutje, een poging om de atlete voor mij in te halen en zo een gaatje op te vullen was net niet vinnig genoeg, en hierdoor werd een gat geslagen in de groep en toen ik uiteindelijk in de volgende rechte lijn toch aan inhalen kon beginnen was dat net te groot geworden. Zo eindigde ik 6e in mijn reeks en alleend e eerste 5 konden een finaleticket bemachtigen. Ik liep met 4'12"05 nog wel mijn tweede beste tijd ooit in niet zo optimale omstandigheden en mag dus met opgeheven hoofd huiswaarts trekken. Voor mij was het wat jammer dat onze reeks niet taktisch gelopen werd want op die manier kon ik mijn sterkste wapens neit uitspelen, maar Lindsey hield er wel een mooie derde tijd van alle deelneemsters aan over en kan met vertrouwen naar de finale gaan.
Hiermee is dan ook het doek gevallen over mijn seizoen, dit beschouwde ikzelf als mijn laatste echte wedstrijd, al moet ik volgende week natuurlijk nog aan de slag in het BK cross in Oostende, maar gezien het gebrek aan crosstraining beschouw ik dat niet echt meer als een wedstrijd maar eerder als een noodzakelijk kwaad om de crosscup af te sluiten. De winter is lang genoeg geweest en vooral heel gevarieerd! Met een 18e plaats op het EK cross, deze net genipte EK-finale indoor, een nieuw PR van 4'09 en enkele mooie prestaties in de CC in Gent, Roeselare, Brussel en Mol heb ik van alle walletjes kunnen proeven en dat terwijl ik eigenlijk pas in september weer begonnen was met deftig trainen. Natuurlijk was vooral de laatste maand iets te druk om nog op alle gebied fris te zijn, de eerlijkheid gebied mij te zeggen dat het misschien net dat tikkeltje was dat ik te kort kwam gisteren, maar ik zou absoluut niet willen ruilen. Deze winter was immers meer een terug aanknopen bij waar ik gestopt was en ik heb mezelf verbaasd door op zwoel cross als indoor nu al beter te zitten dan voor mijn bevalling. Komende weken en maanden ga ik echter terug wat gas terugnemen, het is tijd om de tuin in te duiken en ook weer wat meer energie in ons gezin te steken, want met de vele trainingen en wedstrijden zat een gezellig dagje uit er al niet in, laat staan een weekendje weg. We gaan dat alvast komende week goed maken met een weekendje zee! En intussen kan ik mijn gevulde winter rustig laten bezinken en eens nadenken wat ik nu echt het leukste vond en zo een keuze maken wat ik komende winter wil aanvangen, want na de combinatie indoor en cross al tweemaal gedaan te hebben wil ik eindelijk ook wel eens weten wat ik waard ben als ik me maar op één beider zaken richt. Maar gelukkig heb ik voor die keuze nog een hele zomer lang de tijd. Nu eerst even de riem eraf en genieten van de rust!
Vandaag trok ik met de verwachte stijve spieren van de laatste snelheidstraining naar Dour. Gelukkig stond er minder wind dan verwacht en dus kon ik mij netjes aan mijn geplande tactiek houden: in de eerste wedstrijdhelft de anderen laten lopen en in de laatste ronde proberen of ik nog iemand kon bijhalen. En voor één keer leek het plannetje min of meer te kloppen want bij het ingaan van de laatste ronde voelde ik dat ik op Selien naderde en in de laatste lijn naar de derde plaats kon lopen. Opdracht volbracht, al had ik voor de tussenstand natuurlijk iets liever Selien voor mij gezien had in plaats van Xenia, die een ijzersterke wedstrijd liep. Maar daarmee is er tenminste in Oostende nog spanning voor de tweede plek, al zal ik het natuurlijk elke dag een beetje moeilijker krijgen met de lange crossafstand. Gelukkig kan ik me nu weer op een 1500 verheugen en dat is al heel rap want vrijdag worden de reeksen reeds gelopen in Parijs. Goed rusten is dus nu de boodschap om ook de trainingen van de laatste dagen te laten renderen en even de zinnen verzetten tussen al die wedstrijden door.
Na mijn chrono van 4'12"81, net boven het EK-minimum besliste ik toch nog één wedstrijd toe te voegen aan mijn al drukke programma van februari en gelukkig maar. In Stockholm kreeg ik wel een snelle koers voorgeschoteld en op die manier verbeterde ik mijn PR met maar liefst 3" tot 4'09! Een mooie beloning voor de toch wel moeilijke keuze om indoor te laten primeren boven het veldlopen! Daarmee loop ik minder dan 15 maanden na de geboorte van Julie een sterk PR en vooral een onverwachte duik onder de 4'10. Maar veel tijd om na te genieten of te rusten is er niet want nu ik zeker ben van deelname aan het EK volgende week train ik alweer verder en loop ik DOur slechts tussen het trainen door met als enige doel om een vlotte duurtraining af te werken en zo mijn 2e plaats vast te houden. Ik zal me dan ook absoluut niet mengen met de kop van de wedstrijd maar hoop net als in hannuit gewoon binnen te lopen als derde Belgische, zodat ik mij op het BK geen zorgen meer moet maken om de eindrangschikking. Maar nu eerst nog een stevige snelheidstraining dus, de eerste echte snelheid die ik nodig zal hebben in een tactische koers. Want dat is natuurlijk mijn grootste mankement in training, sinds de geboorte van Julie liep ik nog geen enkele tactische 1500 op niveau en dus zal het wat dat betreft niet gemakkelijk zijn in Parijs. Maar we hebben nog een kleine week om ons toch zo goed mogelijk voor te bereiden dus zal ik maar van elke gelegenheid gebruik maken.
Afgelopen weekend was het drukste van het nog prille jaar, op atletiekgebied dan toch. Vrijdagavond trok ik naar Dusseldorf voor een eerste echte 1500 indoor. Het was al 21u toen ik mocht starten en het hoofd was dan ook niet echt fris meer, zeker gezien ik slecht bijgeslapen geraakte van de woelige terugreis uit Milaan. Gelukkig recupereerden mijn benen iets vlotter maar toch was het de eerste 800m puffen geblazen. Het was een erg woelige start waarbij mijn spike even uitgetrapt werd waardoor ik wat achteraan in de groep verzeilde. Nochtans ging het erg traag en na een doorkomst in 2'51 aan 1000m vreesde ik dat de wedstrijd verloren was. Gelukkig kon ik dan beginnen aan een remonte en met een snelle laatste 500 slaagde ik er tot mijn eigen verbazing toch nog in een 4'12 achter mijn naam te krijgen. Jammer genoeg was het 4'12"81 en dus 33" boven de strenge EK-limiet. Ter vergelijking, 2 jaar geleden volstond een tijd van 4'15 al voor selectie. Maar toch was ik trots op mijn laatste wedstrijdhelft en met het vertrouwen dat het er toch echt wel in zit beslisten we dan ook nog één poging te wagen op 22 februari in Stockholm. Nog één keer een heleboel geregel hier thuis, maar op die manier kan ik later geen spijt hebben dat ik niet geprobeerd heb. Uiteindelijk luk ik met wel erg weinig indoortraining toch al een tijd maar net boven mijn PR van twee jaar geleden.
Veel tijd om te bekomen was er echter niet want het was al zaterdag tegen dat we weer thuis waren en zondag stond er alweer cross op de kalender. Na een dagje recupereren in de tuin moest ik weer aan de start in de crosscup, die samenviel met de indoormeeting in Gent, voor mij dus een echte rotsituatie want uiteraard had ik in Gent de ideale wedstrijd gekregen voor een minimum. Maar wat dat betreft is het elk voor zich en dus liep ik zoals contractueel verplicht in Hannuit. De benen waren niet echt fris maar het hoofd dan weer wel en dus liep ik heel verstandig erg rustig in het begin. Enige doel: de schade met Xenia beperken en zo mijn 2e plaats veilig stellen. Ik liet dan ook de kopgroep vertrekken en kon tot mijn gerustselling vrij vlot aanpikken bij Xenia en even later werd ik door enkele Engelse loopsters meegezogen waardoor ik zelfs een kloofje kon slaan. En zo kon ik ontspannen de wedstrijd uitlopen, ik eindigde zelfs niet zo heel ver achter de andere Belgen Selien en Veerle. Het zal natuurlijk elke keer wat moeizamer gaan gezien het ontbreken van enige duurtraining op mijn schema deze maand, maar dat is dan weer voordelig voor de 1500. En dankzij mijn plaats als derde Belgische zou het zelfs zonder training nog mogelijk moeten zijn mijn tweede plaats in de eindrangschikking vast te houden. We keerden dan ook snel huiswaarts en profiteerden van het goede weer om de afsluiting verder af te werken. Zo kon ik vandaag terugblikken op een mooi gevuld weekend op alle gebied. De tuin geraakt stilaan wat in orde, de eerste zaadjes zijn gezaaid en de serre kreeg vandaag een serieuze poetsbeurt want ik kijk ook al reikhalzend uit naar het moment dat ik de loopschoenen kan verruilen voor mijn tuinlaarzen. Nog vier weekjes geduld en dan kan ik weer aan het grote tuinwerk beginnen... Maar nu een avondje rusten in de zetel, want al dat poetsen en werken in combinatie met twee wedstrijden hebben me toch moe gekregen!
Nog doodmoe van een vermoeiende terugreis een kort verslag van een bewogen weekend Milaan met de club. Vrijdag was het wel erg vroeg samenkomen op de luchthaven om naar Milaan te vertrekken voor het EK voor clubs. Daar wachtte al een eerste verrassing want Sandre moest met een omgeslagen voet afzeggen voor de verplaatsing. Gelukkig kon Corinne nog net op tijd gemobiliseerd worden om Sandra te vervangen zodat we toch voltallig de vlucht konden aanvangen. Met een aangenaam weertje werden we op Italiaanse bodem afgezet en meteen konden we kennis maken met de Italiaanse organisatie, die ons het hele weekend zou verbazen. Tijdens de korte busreis naar het hotel moest al een tussenstop ingelast worden omdat de bagage uit de koffer viel, gelukkig tijdig opgemerkt door een attent lid van de Luxemburgse ploeg. Het hotel met bijhorende golfbaan zag er uitnodigend uit om te gaan loslopen, iets wat we dan ook deden na een middagslaapje. Jammer genoeg maakten we al snel kennis met de 'Italiaanse gastvrijheid' die ons vriendelijk naar de uitgang van het nochtans mooie golfterrein begeleidde. Dit domein werd verboden terrein voor eenieder die er wilde loslopen, en op alle mogelijke manieren werd ons dat duidelijk gemaakt. Poorten werden achter onze rug gesloten en zo konden we ons klimwerk ook nog wat oefenen.
Wat het wedstrijdgebeuren betreft vielen we ook weer van de ene verbazing in de andere. Lunchpakketten veroveren was zeer moeilijk, aan de start geraken nog moeilijker en overeind blijven op het parcours bijna onmogelijk. Na een hevige discussie over clubtruitjes en sponsors met een wel zeer strikt jurylid had ik zelfs een tshirtwissel nodig om voorbij de oproepkamer te geraken. De wedstrijd zelf verliep gelukkig heel wat gemakkelijker, al leek ik op elke afdaling meer op een balletdanseres, verwoed trachtend overeind te blijven op de gladde bovenlaag. Uiteindelijk kwam ik zonder vallen toch als 19e over de aankomst, een degelijke prestatie maar zeker geen uitschieter maar ik had dan ook veel energie nodig overeind te blijven en door de dikke lagen aangevoerde gehakselde dennenaalden te geraken. een 7e plaats als club was dan ook het hoogst haalbare in deze moeilijke omstandigheden en dus konden we toch min of meer tevreden huiswaarts keren. Al was ook dat weer geen gemakklijke klus toen de organisatie vergat een bus naar het hotel te sturen en wij bijgevolg de vlucht misten en de tijd op de luchthaven dan maar doorbrachten met wat loslopen en sightseeing. Gelukkig geraakte we met een van de volgende vluchten voltallig thuis! Deze reis zal de komende weken nog vaak opgerakeld worden!
Terwijl het hier alle hens aan dek is om rond te geraken nog even een kort verslagje van afgelopen weekend waarin ik mijn eerste indoorwedstrijd liep. Het was niet wat men noemt een schot in de roos. Charlotte zou me door de eerste 4 ronden loodsten in een vlot tempo, maar jammer genoeg was de openingsronde net iets te snel voor mijn beperkte snelheidstraining en ik kwam eigenlijk nooit vlot in mijn ritme waardoor ik na 3 ronden al voelde dat het een hopeloze zaak zou worden een snelle chrono te lopen. Echt aandringen had geen zin meer en dus beperkte ik me maar verder tot het uitlopen van de wedstrijd met een tijd van 4'25 tot gevolg, niet echt een waardemeter voor mijn huidige conditie. Maar veel tijd om te treuren is er niet want er staat alweer een cross op het menu en daarvoor moet ik dit weekend naar Milaan dus moeten er valiezen gemaakt worden tussen het lesgeven door. En dus is het weer haastwerk hier in huis. Maar in Italië kan ik weer de batterijen terug opladen, dus niet geklaagd, nog even doorbijten en dan weer een weekendje heerlijke rust (en hard lopen natuurlijk :-))
Na twee weken vakantie was het vandaag weer alle hens aan dek om weer in het schoolse ritme te komen. Voor mij betekent dat weer zorgvuldig de training plannen om op tijd aan de schoolpoort te staan en rekening bouden met Julies slaapmoment en wanneer er iemand kan babysitten. Vandaag was het dan ook vroeg de straat op voor een rustige duurloop waardoor het bij momenten meer glijden dan lopen was want de wegen lagen er verraderlijk glad bij. Maar in elk geval beter dat dan ons trainingsparcours want daar ligt nog steeds een dunne sneeuwlaag die snel lopen onmmogelijk maakt.
Gelukkig gaat het trainen alweer iets beter want amper enkele uren na mijn slechte wedstrijd in Hulshout werden we allevier geveld door buikgriep en daarmee was het ontbreken van kracht meteen opgeklaard. Na het uitzieken begon ik dan ook opnieuw met mijn dagelijkse training - eindelijk weer eens elke dag zonder problemen kunnen lopen - zij het dan nog vaak op straat - was enerzijds een verademing maar anderzijds ook wel afzien want dat waren mijn benen niet meer gewoon. Afgelopen weekend kreeg ik dan nog eens een terugval van mijn buikgriep maar gelukkig was ik intussen voorbereid en stonden de medicijnen nog klaar. Zo kon ik ditmaal rustig blijven doortrainen. Nu staan er immers belangrijke weken voor deur waarin ik wil testen of ik ondanks alle trainingshinder er toch in zou slagen weer een snelle indoorwedstrijd uit mijn benen te schudden. Ik heb alvast zin in de snelle trainingen, hopelijk wil het weer nu ook nog wat mee!
Met gezellige feestjes kwamen we de laatste dagen van 2010 en de eerste van 2011 door, maar jammer genoeg kon ik er vandaag iets minder van genieten. Nochtans had ik geprobeerd toch wat te rusten en zo de gemiste slaap in te halen, maar het mocht niet baten in de eerste wedstrijd van 2011. Al na de eerste ronde voelde ik dat het tempo te hoog lag voor mij en stap na stap moest ik terrein prijsgeven op de groep van Belgen en na een 6 kilometer lange lijdensweg eindigde ik op een 7e plaats, absoluut niet tevreden met mijn gelopen wedstrijd. Ik had immers adem over maar de benen wilden vandaag echt niet mee... Waarschijnlijk braken de gemiste loopkilometers door de sneeuw mij uiteindelijk dan toch zuur op, zeker gezien ik geen basis heb om op terug te vallen als ik even wat minder train. Bovendien zit ook de buikgriep in huis, en al ben ik op dit moment nog de minst zieke, in wedstrijd kan je dit niet verbergen. Maar gelukkig komt er nu een lange trainingsperiode aan en hopelijk kan het wit eindelijk van onze trainingsparcours verdwijnen zodat ik nog eens wat deftige trainingen kan afwerken en mijn benen eindelijk eens opnieuw kunnen recupereren van de alternatieve bezigheden, het glijden en de harde straten... Alvast iedereen nog een gelukkkig nieuwjaar en mijn goede voornemen, daar begin ik aan zodra iedereen hier weer op been is en ik bijgeslapen ben: terug deftig trainen!
Alweer een witte week en een serie onaangename alternatieve trainingen verder ging ik in Ertvelde aan de slag voor een cross over een kleine 5 kilometer. Het parcours was een mengeling van ijs en sneeuwmodder, met heel wat gladde hellingen en bochten onderweg. Maar een grote opsteker was dat enkele van de aanpalende straten zeer goed geruimd waren waardoor ik nog eens zonder glijden kon loslopen, een zegen voor mijn gekwelde rug- en beenspieren. Thuis was het immers steeds weer glijden en glibberen en waren we zelfs genoodzaakt sneeuwkettingen op te leggen om toch maar aan het zwembad of de loopband te geraken. Maar goed, in Ertvelde zag het er heel wat aangenamer uit, hier en daar was zelfs wat gras te bespeuren tussen al het wit. De wedstrijd begon vrij snel met Selien de Schrijder die er vanaf het begin invloog en het kleine openingsrondje was ik eerder op volgen aangewezen. Eens de motor goed op gang kwam en de spieren wat warmer werden nam ik de kop over om zo goed zicht te hebben op de gladde delen van het parcours. Bij het ingaan van de laatste ronde trok ik het tempo nog wat op en zo moest Selien enkele metertjes prijsgeven en kon ik nog redelijk vlot naar de aankomst toelopen en de overwinning binnenrijven. Nadat we nog erg hartelijk onthaald werden in de VIP-ruimte trokken we weer naar de besneeuwde wereld waar ik deze week probeer een middenweg te vinden tussen de vele alternatieve trainingen, glibberige straten en de loopband om de spieren toch een beetje gerecupereerd te krijgen tegen de crosscupmanche van zondag.
Een week na de aangename Portugese zon was het in Brussel een echte wintercross in de sneeuw - veel groter kan het contrast niet zijn. Al de hele week verstoorde het winterse weer elke training. Omdat ik toch niet zo goed recupereerde van de hellingen en de vele wedstrijdkilometers wilde ik mijn spieren niet overbelasten met alteratieve trainingen in het water maar ook buiten was alles bikkelhard en glad en dat was blijkbaar ook niet bevorderlijk voor de recuperatie. Vrijdag kreeg ik af te rekenen met een totaal geblokkeerde rug - zelfs de kinderen optillen was quasi onmogelijk! Gelukkig was de ergste pijn tegen de wedstrijd verdwenen maar ook in Brussel was het spekglad en had ik opnieuw het gevoel nergens mijn snelheid te kunnen uitspelen. Tegen mijn gewoonte in vanaf de start aan de kop van een groepje Belgen te sleuren en hoewel ik steeds het gevoel had ddat het tempo elke keer weer stokte op de moeilijk beloopbare ondergrond. Op die manier kon ik niet echt een kloof slaan en in de laatste ronde kwam de vermoeidheid toch net te sterk opzetten en had ik geen verhaal meer tegen het eindschot van Veerle en kwam ik als 2e Belgische en 9e in totaal over de meet. Niet echt met een voldaan gevoel gezien de staat van het parcours maar langs de andere kant wel trots dat ik in niet echt favoriete omstandigheden toch nog een sterke koers kon lopen want ook Sandra en Selien liepen beresterk en ik wist hen nog net af te houdenwat in de eindstand belangrijk kan zijn. De grootste inspanning volgde echter na de wedstrijd want ondanks een ultrakort uitlopen waren we toch te laat om de sneeuw te ontwijken en moest er duwwerk aan te pas komen om onze auto over de Brusselse heuvels te krijgen... Wat nadien volgde was wel een hele lange rit over de besneeuwde wegen - die gelukkig zonder brokken afliep. Komende dagen zal trainen echter weer rampzalig zijn gezien de weerberichten nog meer sneeuw voorspellen en mijn rug na de wedstrijd van gisteren echt geen gladde wegen meer aankan... Hopelijk kan ik mij toch wat behelpen met alternatieve training en zo de conditie toch behouden...
Gisteren stond ik samen met Xenia en Sandra aan de start van het Europees kampioenschap in het lekker warme Portugal. Een temperatuursverschil van een kleine 20°, eindelijk nog eens in short kunnen lopen was een echte opluchting na alle geploeter op sneeuw en ijs! Zonder echte ambities startte ik voor een cross van een dikke 8 (!) kilometer. Het was al heel lang geleden dat ik nog eens zo'n afstand in wedstrijd gelopen had en ik had me dan ook voorgenomen heel traag van start te gaan. In de eerste 3 kleine ronden werd ik naar mijn gevoel volledig weggelopen en verzakte in de achterste regionen. Nog wat steken door de naweeën van een lichte buikgriep in het begin van de week en stijve benen van de vliegreis maakten het moeilijk om soepel de berg op en af te lopen. Maar bij het ingaan van de eerste grote ronde stokte het tempo een beetje en begon ik wat soepeler te draaien wat maakte dat ik aan een inhaalrace kon beginnen en dat was natuurlijk een stuk aangenamer lopen. En zo haalde ik op eigen tempo steeds meer atletes in tot ik bij het ingaan van de laatste ronde Sandra in het vizier kreeg die aan het strijden was voor een plaats in de top twintig. Met een laatste snelle ronde kon ik haar uiteindelijk nog voorbijsnellen en eindigde ik zowaar op een 18e plaats - iets wat ik nooit ook maar had durven hopen! En zo kan ik weer met wat extra moed naar de volgende afspraken uitkijken, vooral het feit dat ik groeide in een toch wel erg lange wedstrijd is hoopgevend, zo stilaan lijk ik de crossafstand in de benen te krijgen. Nu is het vooral zaak veel te rusten want er wacht ons nog een vermoeiende terugreis en dat is voor mij weer een risico op ziek worden. Nog even genieten ook van de rust, de kindjes zijn thuis in goede handen en ik kan lekker mijn eigen ritme nog eens volgen!
De sneeuw heeft alweer straten en paden bedekt met een glad wit deken en dus is het voor ons weer dubben en twijfelen om toch enigszins de trainingen te kunnen afwerken. Stilaan wordt het hopeloos om nog enigszins een positief gevoel aan trainen over te houden. Na Roeselare lijken de kwalen elkaar immers op te volgen. Na enkele dagen moeizaam trainen omwille van kraakbeenproblemen in de knie werd ik geveld door een zoveelste zware keelontsteking die gelukkig met de nodige antibiotica tijdig ingedijkt kon worden. Het blijft echter bang afwachten en hopen dat ik niet in het zomerscenario terechtkom waarin ik meermaals herviel. Ondanks alle kwaaltjes kon ik in het Nederlandse Tilburg toch nog de korte cross op mijn naam schrijven ondanks de sterke concurrentie van o.a. Yvonne Hak en Lindsey de Grande.
Maar goed, net toen die pechweek achter de rug was lieten de weergoden zich van hun minst aangename kant zien met niet alleen een bijtende koude maar ook nog de nodige porties sneeuw. Gezien de gevoelige knie echt geen goede ondergrond om veel te trainen dus ben ik maar meteen op een noodschema over geschakeld met voorzichtig en niet teveel trainen en wat alternatieve bezigheden als aquajoggen en steppen. En dat net in de enige periode dat ik nog eens deftig kon doortrainen, dat is toch wel een serieuze streep door de rekening. Bovendien zijn ook de kinderen niet 100% gezond en dus is het elke dag weer bang afwachten wat het gaat geven. Gelukkig brengt de Sint nog wat vreugde en iets om naar uit te kijken, laten we ons daar maar even aan optrekken en hopen op betere 'trainings'tijden!
Gisteren stond de tweede crosscupmanche op het programma en gewoontegetrouw niet mijn meest favoriete wegens ver rijden en een meestal modderig en bochtenrijk parcours. Het was dan ook dadelijk na het opstaan dat wij op weg gingen, eerst de kinderen afzetten want in Roeselare is er voor hun niets te beleven en bovendien is de lange autorit ook geen pretje met twee kinderen achterin. Daarna werd de rest van de familie opgepikt en konden wij zorgenvrij richting Roeselare trekken. De gebruikelijke modder bleek erg beperkt, meteen een opsteker want in een lange ploederpartij had ik helemaal geen zin. Bovendien was het parcours opgefleurd met een aangenaam heuveltje en zo werden de lange kilometers toch al iets aantrekkelijkers en afwisselender. Na een lange wachttijd aan de start werden we losgelaten op de voetbalvelden van Schiervelde en meteen voelde ik dat het tempo veel comfortabeler aanvoelde dan in het zanderige Mol. Ik kon vlot blijven aanpikken en zelfs de gevreesde bochten vielen best wel mee. Na enkele speldeprikken van Veerle en Xenia stokte het tempo wat halfweg de koers en tot mijn eigen verrassing kwam ik zo plots in koppositie te liggen. Aangezien ik me nog erg fris voelde ging ik dan maar door op eigen tempo en tot ieders verbazing (niet in het minst de mijne) moesten zo de andere Belgen één voor één de rol lossen. En zo kon ik voor de eerste maal als eerste Belgische door de finish lopen, een prestatie die me meteen de voorlopige leidersplaats in de tussenstand van de crosscup opleverde. En vooral een opsteker dat ik in een lange cross dan toch mijn mannetje kon staan en zelfs de wedstrijd voor een stuk openbreken. Ook leverde mijn plaats als eerste Belg mij een selectie op voor het Europees kampioenschap in Portugal, al zal dat toch nog andere koek zijn wegens nog twee kilometer verder lopen! Maar daar lig ik nu nog niet wakker van, goed blijven trainen en vooral gezond blijven is nu mijn grootste zorg...
In een drukke hersftvakantie vond ik toch nog een gaatje om twee crossen af te werken. De laatste dag van oktober trokken we met ons hele hebben en houden naar Bonheiden waar ik vrij vlot een eerste individuele overwinning kon binnenrijven. De laatste vakantiedag was het echter tijd voor het echte en vooral het (veel te) lange werk in de crosscup. De laatste drie weken bezorgden allerlei kwaaltjes door een tweemaal omgeslagen voet en wat vermoeidheid door de opeenvolging van verkoudheden in het huishouden me veel kopbrekens en dat knaagde aan de motivatie. Naarmate de cross van Mol dichterbij kwam daalde ook mijn vertrouwen in een goede afloop want die zes en een halve kilometer boezemden me toch wel angst in. Gelukkig kon ik de dagen vooraf toch wat extra rusten en recupereren waardoor ik terug moed vatte. En dat bleek ook in de wedstrijd. De eerste drie ronden was het vooral zaak van eigen tempo te lopen en vooral niet te laten opjutten want ik vreesde in de laatste twee kilometer toch een weerbots. Die kwam er echter niet en zo gebeurde het dat ik tot de laatste ronde op een vierde plaats kon standhouden en zelfs nog energie over had om in een lange eindspurt naar het podium te snellen. Maar wat vooral vertrouwen gaf was het feit dat ik nergens een terugval kenden en misschien zelfs iets te weinig risico nam want naar het einde toe had ik zelfs nog meer power in de benen dan verwacht. En zo sta ik na 2 crossen op een tweede plaats in het klassement, op 1 puntje van de leider Xenia Luxem. Met hernieuwde moed kan ik hopelijk de komende weken nog een beetje extra kilometertjes trainen en zo de afstand nog iets beter onder controle krijgen. Want na anderhalf jaar afwezigheid is dat toch wel mijn zwakste punt op dit moment... Zoals Joren zou zeggen 'Aan het werk dan maar!'
Goed begonnen is half gewonnen en dus kunnen we beginnen duimen voor de komende weken. Voor het eerst behaalden wij met onze damesploeg de overwinning in de openingsaflossing van de crosscup. Na een goede start waarbij Elke in derde positie de stok aan mij doorgaf kon ik vrij vlot VAC inhalen en met 22" bonus de stok aan Sandra doorgeven die op haar beurt sterk liep en zich niet meer liet bijhalen door het strijdende duo Veerle en Almensch. Opdracht volbracht dus, al was het zeker voor mij natuurlijk maar een opwarmertje. Vanaf november gaat het immers om de viervoudige afstand en dat zal heel andere koek zijn. Maar gelukkig heb ik op het bochtenrijke en hobbelige parcours geen hinder meer ondervonden van mijn verstuikte voet en hamstringblessure en dus kan ik ook de komende weken met een iets geruster gevoel de spikes aantrekken. Komend weekend staat alvast een tweede opwarmer op het programma met de veldloop van Bonheiden. Hopelijk willen de weergoden dan iets meer mee en kan ook Julie ons daar vergezellen. Voor broer Joren was Gent alvast een feest ondanks alle regen: speeltuin, water en frietjes, meer moet dat niet zijn!
Exact een maand na mijn laatste pistewedstrijd komen de crossen er alweer en dus heb ik de afgelopen weken een poging gedaan om mijn wekelijkse kilometeraantal wat op te drijven. Het was zowel letterlijk als figuurlijk met vallen en opstaan - een stevige verkoudheid en een serieuze verstuiking baarden mij de laatste weken wat zorgen en noopten tot wat extra rust of alternatieve training - maar al bij al ben ik toch tevreden met mijn trainingen van de afgelopen maand. Nu is het natuurlijk afwachten of ik de komende weken de conditie wat kan aanscherpen met specifieke crosstrainingen en vooral of ik me in dit huis vol zieken gezond kan houden. Na mijn opeenvolgende keelontstekingen was het nu immers Davy's beurt en ook hij bracht de maand september grotendeels in de ziekenboeg door. Weg conditie en dus voor mij ook weg trainingspartner waardoor het eenzame loopjes tussen de fruitbomen werden. Maar daardoor waren de kindjes wel in goede handen en dat gaf me dan toch de moed extra door te bijten. Deze week doe ik het toch maar iets kalmer aan, want mijn benen zijn serieus vermoeid, absoluut niet meer gewoon kilometers af te haspelen... Duimen maar dat alle ziektes en ongelukken nu ver weg blijven!
Zo leuk was afgelopen zomer: in beeld bij de fotorubriek!
Alweer twee maanden heerlijke vakantie zijn voorbijgevlogen en van trainen is er niet al te veel in huis gekomen. Zo met twee kinderen in huis was het moeilijk een vast trainingsmoment te vinden en van uitstel kwam dan ook geregeld afstel waardoor de conditie niet voldoende meer was om zelf nog veel wedstrijden te ondernemen. Gelukkig vond ik met het begin van het schooljaar en het weerkeren van enig ritme in ons leven weer de motivatie quasi dagelijks de loopschoenen aan te trekken en na amper twee weken is het verschil al merkbaar. Voor het eerst sinds de geboorte van Julie slaagde ik er weer in een respectabel aantal kilometers bijeen te lopen op een week en het voelde best goed aan.
Deze week moest ik echter wat gas terugnemen, niet alleen wegens een nieuwe opstoot van rug- en hamstringpijn maar ook omdat er nog een laatste wedstrijd op mijn programma stond: BK 4x800. Op het PK hadden we al de titel binnengehaald al was het toen tot het laatste moment zoeken naar atleten met voldoende teamspirit om de ploeg rond te krijgen. Gelukkig konden we ook vandaag weer met vier gemotiveerde loopsters aan de start komen met dank aan de mastersploeg die Corinne even wilden uitlenen om de ploeg aan te sterken tegen een toch wel sterke uittredende kampioen LAT. Een uitgeziekte Elke nam dadelijk het voortouw en bezorgde ons een 5-tal seconden bonus waarna Corinne en Marieke zwoegend tegen de wind deze voorsprong min of meer behielden en ik in een mooie uitgangspositie enkel nog hun werk moest afmaken. Met vier seconden voorsprong behaalden we de titel alle categorieën, een mooie beloning voor onze inzet en ook voor de talrijke aanmoedigingen van de andere aanwezige clubgenoten. Met deze steunbetuigingen probeer ik nu terug de eenzame kilometers te bollen om zo een stevige winterbasis te leggen. Hopelijk geraak ik van alle hamstringpijnen verlost en kan ik weer verder op mijn ritme van de eerste helft van september, dan ziet het er best goed uit.
Bijna een maand geleden dat ik nog een gaatje vond maar dat had alles te maken met alweer een nieuwe keelontsteking die na elke antibioticasessie opnieuw oplaaide. Daags na mijn terugkeer uit Hongarije was het alweer prijs, de eerste vakantiedag opnieuw en bij thuiskomst was het de vierde keer prijs. Hierdoor was ik elke keer genoodzaakt de training te beperken en deze week besliste ik dan ook een punt achter mijn zomerseizoen te zetten om zo extra energie te gebruiken om te genezen. Dit weekend probeer ik nog wel de 5000 te lopen op het BK, maar echt trainen zit er niet meer in en vanaf maandag begin ik dan ook aan een rustperiode tot ik weer helemaal aangesterkt ben. Hopelijk vind ik dan ook wat tijd om fotootjes van de heerlijke vakantie in Leysin online te zetten...
Vandaag was het mijn eerste echte steeplewedstrijd en meteen eentje op hoog niveau. Alle goede zorgen van de kinesist ten spijt geraakte ik maar niet verlost van mijn hamstringpijn en dus was het alweer een koers tanden bijten om toch maar zo weinig mogelijk aandacht aan de pijn te schenken. Er vertrok dadelijk een groepje in een tempo dat net te snel was en daardoor viel ik van de eerste ronde alleen en was het vechten geblazen tegen de wind in. Het duurde dan ook even eer ik het goede ritme vond en jammer genoeg vielen er geen atletes terug uit de kopgroep waardoor het een eenzame koers werd. Pas in de voorlaatste ronde kon ik nog een Turkse voorbij lopen, maar tegen dan was de meeste energie al weggevloeid en moest ook ik serieus doorbijten om niet terug te vallen. De eindtijd 10'10 was niet echt denderend maar de omstandigheden waren dan ook verre van ideaal, niet alleen qua pijn maar ook wat wind en temperatuur betreft want de meeste atleten bleven een vijftiental seconden of zelfs nog meer boven hun niveau. Een 6e plaats was vooraf gezien het hoogst haalbare en dus kon ik daar toch vrede mee hebben. Nu is het vooral een zaak ven opnieuw pijnvrij te geraken en de broodnodige rust die ik hier gekregen heb mee naar huis te nemen om met nieuwe moed opnieuw wat deftig te trainen. Afgelopen weken zat ik immers te vaak op mijn tandvlees door een slaapgebrek maar met de vakantie in zicht zal dat eindelijk wel weer beteren.
Het is alweer even geleden maar de afgelopen weken was het zo'n drukte dat er van even uitblazen voor de computer niet veel in huis kwam. Davy trok alweer een weekje naar Noorwegen voor zijn Europees project en ik was al blij dat ik tussen het zorgen voor de kinderen, het huishouden en de tuin door nog wat tijd vond om te trainen. Bovendien bleef de pijn aan mijn hamstring erg hardnekkig hangen waardoor ik veel tijd moest steken in kine, oefeningen en alternatieve trainingen. Geregeld kroop ik het zwembad in voor een aquasessie, maar niets van dat alles mocht baten. Zo kwam de Europabeker steeds dichterbij en jammer genoeg geraakte ik niet pijnvrij. Aangezien de blessure echter ook niet verergerd is afgelopen weken besliste ik toch af te reizen al is het natuurlijk niet met een ideale voorbereiding. Nu kan ik niets anders doen dan er het beste van maken en hopen dat het afbouwen van de trainingen en de extra rust die ik zowel overdag als 's nachts zal krijgen toch nog een onverhoopt gunstige invloed zullen hebben. Duimen maar!
Amper twee dagen na mijn Vlaamse titel profiteerde ik van het goede weer om een steepletraining af te werken. Die verliep beter dan verwacht en dus besliste ik dan toch mij kandidaat te stellen voor de europabeker door een tijd op papier te zetten. De enige plaats in België waar ik nog een wedstrijd kon vinden was in het moeilijk bereikbare Zele. Halfweg de week zag het er echter heel wat slechter uit, een aanslepende pijn in de aanhechting van de hamstring maakte dat ik mijn been nog maar amper kon heffen en ik kreeg ook last van compensatiepijn in mijn kuiten. Toen ook Joren nog ziek werd en de dagen drukker en de nachten korter werden werd het een heel getwijfel of we al dan niet die verre verplaatsing zouden maken. Zaterdag testte ik nog twee keer - pijnloos lopen bleef onmogelijk maar de pijn verergerde niet en dus besloot ik het er toch op te wagen bij gebrek aan alternatieve wedstrijd.
De wedstrijd zelf verliep heel eenvoudig: tempo 10' was het doel en vanaf de eerste meters vond ik dat ritme. Mijn hamstring belette mij echter echt vlot sneller te lopen en dus liep ik op zekerheid en zonder risico naar 9'59. Jammer van de hamstring want er zit besliste een betere tijd in, maar ik neem geen enkel risico zo vroeg in het seizoen en het opzet was hoe dan ook bereikt: de snelste Belgische jaartijd op papier zetten. Nu komt het erop aan terug pijnvrij te geraken en wat extra te rusten, al is dat laatste vandaag wegens schoolfeest niet echt gelukt... Morgen maar beter zeker.
Op de eerste dag van het Pinksterweekend mocht ik eindelijk beginnen aan mijn eerste echte wedstrijd, het Vlaams kampioenschap. Ik keek er al een tijdje naar uit om eens te zien wat ik waard was, want tot heden bleven mijn wedstrijden beperkt tot wat 'spielerei'. Halfweg de week kon ik eindelijk de antibiotica aan de kant laten en met wat hulp van de kinesist kreeg ik op het laatste nippertje toch de opeenstapeling van trainingen verwerkt. De koets, de fiets en het kinderspeelgoed werden in de auto geladen en we trokken met z'n allen naar de Lierse piste. Mooi op tijd - niet eenvoudig want Julie durft wel eens op de verkeerde momenten te slapen - kwamen we aan en heel ontspannen kon ik dan ook aan de opwarming beginnen. Mijn taktiek was heel eenvoudig, voor het eerst in jaren was ik eens geen favoriete en moest ik dus de wedstrijd niet zelf maken. Vanaf de start koos ik dan ook het spoor van Barbara Maveau, vorige week nog goed voor een 9'14 in haar eentje, en vrij vlot kon ik haar tempoverhogingen aan. Toen ik ook aan de bel geen gaatje moest laten voelde ik mijn kansen groeien en op het juiste moment zette ik mijn eindversnelling over, voldoende om haar een seconde achter mij te laten en nog leuker: nog net een tijd onder de 4'20. Met 4'19 was ik erg tevreden, zeker gezien de trage aanvang van de wedstrijd. Dit geeft vertrouwen - in die mate zelfs dat ik stilaan ook weer aan een steeplewedstrijd begin te denken. Laat de waterbak maar vast vollopen want ik krijg er stilaan weer zin in.
Het lange hemelvaartweekend stonden er twee wedstrijden op het menu die jammer genoeg nog steeds in veel te frisse temperaturen moesten afgewerkt worden. Donderdag trokken we met Joren naar Sint Niklaas waar hij zich ondanks de koude erg goed amuseerde in het recreatiepark terwijl ik Lindsey De Grande aan een mooie 4'15 hielp, echt wel een zeer knappe tijd gezien de koude en wind! En ook met Julie boekten we een eerste succesje want zij bleef lekker warm thuis - dankzij de groentenpap kan ik nu eens langer wegblijven dan de 3u die tussen de borstvoedingen zat!
Zaterdag was het dan andere koek want dan moest ik mijn intussen gebruikelijke hordenkunsten bovenhalen voor een 400m horden op de interclub. Dit jaar kende ik absoluut geen voorbereiding - de kou maakte hordentrainingen quasi onmogelijk - maar desondanks kon ik alweer een derde plaats in de wacht slepen na de ongenaakbare Elodie en Kaboud die beiden ruim onder de 60" liepen. Toch een opsteker want zo liet ik alle andere hordenloopsters achter mij en dat als gelegenheidsloopster. Jammer genoeg was het niet voldoende om de club aan de titel te helpen want we moesten dit jaar gezien de vele afzeggingen de titel aan een sterk VAC laten. Ditmaal was het trouwens omgekeerd en mocht Julie mee naar de piste waar de overgrootouders minstens evenveel rondjes met haar wandelden als ik er lopend aflegde en bleef Joren lekker thuis. Zondag profiteerden we dan ook van het laatste dagje weekend om eens gezellig te gaan zwemmen in Océade, misschien niet de ideale recuperatie gezien de vele trappen naar de glijbaan, maar de glimlach van Joren maakte dat ruimschoots goed. Nu maar hopen dat mijn keel eindelijk genezen is - mijn antibioticakuur werd alweer verlengd tot halfweg de week gezien deze nog niet volledig genezen was - zodat ik gezond en fit naar Lier kan voor het Vlaams kampioenschap.De eerste wedstrijd is alweer bijna vergeten en in tussentijd heb ik me beziggehouden met trainen maar jammer genoeg nog veel meer met zieken verzorgen en zelf ziek worden. Na de verkoudheden van de kinderen sloeg bij mij het noodlot toe onder de vorm van een witte angine en dus een bijhorende antibioticakuur. Dit kwam nog eens extra ongelegen omdat Davy net die periode in Portugal zat en dus kwam er van extra rusten niet veel in huis. Hierdoor bleef de hinder wat langer aanslepen en moest ik ook op enkele trainingen duidelijk aan kracht en snelheid inleveren. Maar goed, intussen is iedereen weer veilig en wel thuis en staat er een lang weekend voor de deur dus probeer ik even te recupereren zodat ook mijn gezondheid er wel bij zou varen. En intussen hopen we op beter weer want de koude wind maakte trainen niet alleen erg zwaar maar woog ook erg door op mijn keelpijn. De zomerse temperaturen mogen snel weerkeren wat mij betreft en liefst nog voor het weekend want horden in deze kille omstandigheden zijn absoluut niet gezond voor lijf en leden.
Een eerste wedstrijdje - zonder tegenstand en tussen de trainingen door leverde me al 4'25 op. Tevreden dus maar aangezien me niet veel rust gegund is zo vroeg op het seizoen blijft het hier drukdruk met trainen en de kids...
Drie weken hard trainen, twee weken paasvakantie annex tuin verder aanleggen, allerhande kwetsuren door het gebrek aan rust en het vele knieën zitten, onderbroken nachten door een verkouden Julie, kortom het was niet verwonderlijk dat het de laatste week niet echt meer vlot verliep op de trainingen... Mentaal begon alles zwaar door te wegen, zeker toen Julie plots weigerde van haar fles te drinken, waardoor ze nog meer van mij afhankelijk werd. Afgelopen dagen overwoo g ik dan ook meer dan eens het lopen weer even te laten vallen tot Julie wat groter was, maar gelukkig stond er gisteren een eerste stratenloopje op het programma en moest ik dus wel even doorbijten aangezien ik geen forfait wilde geven. 5 kilometer lopen was de opdracht, de tegenstand bestond uit een handvol keniaanse en oosteuropese atletes en vooral, in mijn geval dan toch, een zwaar doorwegende eerste warmte. Het gevoel niet voldoende te kunnen eten door de combinatie borstvoeding - training kende ik al en weet ik intussen feilloos te omzeilen met suikerwafels en druivensuiker. Het niet genoeg kunnen drinken was echter een nieuw fenomeen en het maakte dat ik de laatste anderhalve kilometer een serieus dipje kreeg en de groep achtervolgers even moest laten gaan. Mijn tijdsopzet haalde ik nog net, 5 km in 16'40 is voor een eerste stratenloop en op een bochtenrijk parcours zeker niet slecht voor mij. Qua plaats had er misschien een plaatsje of twee beter ingezeten mits een iets behoudendere start en vooral een bevoorrading onderweg, maar blijkbaar vonden de Duitsers dat niet nodig voor een 5km. Maar goed, als mijn blessures nu niet opnieuw te kop opsteken heeft de wedstrijd mij in elk geval moed gegeven om de piste weer op te gaan op de iets kortere afstanden, waar ik uiteraard veel beter voorbereid voor ben want mijn gebrek aan trainingskilometers kan ik niet echt verstoppen op internationaal niveau. Nu Davy ook nog in België vast zit (zijn studiereis kan niet doorgaan wegens de vulkanische activiteiten hoog in de lucht) kan ik hopelijk komende week mijn trainingen opnieuw wat vlotter afwerken en sta ik er ook niet alleen voor wat de tuin- en huiswerken betreft... Volgende wedstrijd: 1500 op PK in Dilbeek komende zaterdag.
Pasen is alweer voorbij maar gelukkig hebben wij allen nog anderhalve week vakantie voor de boeg. Tussen het eieren zoeken door slaagde ik er eindelijk in ook de langere duurtrainingen vrij vlot af te werken en dat deed wel eens deugd. Tegelijk is het echter ook wat bang afwachten, want zowel de knie als de achillespees beginnen te protesteren tegen het opgedreven trainingsregime. Ik probeer vooral de knie wat te ontlasten door de tuin even aan de kant te schuiven (uren op de knieën zitten wieden is niet echt aangeraden) en ook de wekelijkse rustdag moet de nodige recuperatie opleveren. Dat zal trouwens broodnodig zijn om wat uitgerust aan mijn eerste zomeropdracht te beginnen: een 5km door de Duitse straten volgende zondag.
Een weekje lenteweer kan wonderen doen niet alleen voor het gemoed maar ook voor mijn spieren. Na enkele dagen rust begon het lentezonnetje te kriebelen in de benen en pakte ik de trainingsdraad weer op. En alsof tien graden warmer mij vleugels gaf liep ik ineens stukken gemakkelijker dan een week geleden. Voor het eerst slaagde ik er weer in enkele deftige duurtrainingen af te werken in Heverleebos. In vertrouwd kader raapte ik mijn moed bijeen en verlegde ik mijn grenzen en overwon mijn flauwte met wat druivensuiker. En zo slaagde ik er voor het eerst sinds mijn zwangerschap weer in een uur ononderbroken te lopen en dat deed mij deugd. Zo heb ik dan toch weer het gevoel dat de conditie de goede richting uitgaat en ik stilaan kan beginnen kiezen wat ik komende zomer wil doen. Nu probeer ik dit goede gevoel twee drukke weken vast te houden om dan in de paasvakantie wat meer ademruimte te krijgen als ook Davy thuis is...
Zo leuk was het aan zee: in beeld bij de fotorubriek!
Na een heerlijk weekendje uitwaaien aan zee wacht nu een berg was en nog heel wat uitpakwerk, maar eerst schrijf ik toch nog snel een verslagje. Om van het BK toch nog een leuke uitstap te maken waren wij vrijdag al vertrokken naar De Haan waar we een bungalowhuisje gehuurd hadden. Vrijdag kon ik zelf nog wat genieten in het zwembad en de speeltuin, zaterdag trachtte ik het iets rustiger aan te doen om zondag lekker ontspannen aan de start te staan van de korte cross. Voor het eerst was het parcours droog en dus aangenaam om te lopen, al bleef de heuvel het toch tot een zware omloop maken. De verkoudheid van vorige week was nog niet helemaal verdwenen en baarde me nog wat zorgen omdat diep ademen voor problemen zorgde, maar gelukkig voelde ik na een paar honderd meter al dat ik in de vlotte stukken gemakkelijk het tempo kon bepalen. Zo kon ik na een halve kilometer weglopen van de anderen en op die manier nog vrij vlot een comfortabele voorsprong opbouwen. Ik behaalde dan ook vrij vlot mijn tweede veldlooptitel en was daar heel blij mee gezien mijn korte voorbereidingsperiode. Een dopingcontrole later konden we weer terugkeren voor nog een dagje zwembadplezier waarin ik me eens helemaal kon uitleven op de glijbanen met Joren die een maandagje geen school had. Echt bijgeslapen heb ik niet maar we hebben wel allevier genoten van ons weekendje weg. Rusten zal ik komende week wel en hopelijk kan ik stilaan de tuin in nu het eindelijk wat warmer weer wordt!
Vorige week kon ik mezelf nog eens verbazen op training, want eens de ziektekiemen het huis uit waren leken de kilometers vanzelf te gaan. Een druk weekend en wat minder nachtrust eiste deze week wel een beetje zijn tol. De pistetraining van woensdag was nochtans hoopgevend, maar op de andere dagen was het vechten tegen de zware benen en zelfs de druivensuiker kon mijn flauwte amper doorbreken. Toen dan ook nog eens de keelpijn kwam opzetten twijfelde ik even maar uiteindelijk besliste ik toch maar de geplande wedstrijd in Betekom te lopen. Gelukkig moest ik in de wedstrijd niet diep gaan om met de overwinningsbloemen te gaan lopen, maar in de koude wind kregen mijn spieren het toch niet echt warm. Nu wordt het een weekje bang afwachten en hopen dat we allen gezond kunnen geraken of blijven want ook Joren en Julie voelen zich niet echt 100% gezond. Vrijdag vertrekken we dan naar het zeetje zodat het BK ook voor de rest van het gezin nog wat aangenaam wordt. Enkel en alleen voor een wedstrijd zo ver rijden is niet echt aanlokkelijk, noch voor de kinderen noch voor ons. Nog even aftellen en vooral inpakken dus. Het zal deugd doen, even een korte vakantie!
Een nieuwe maand en hopelijk één met beter atletiekweer want ook afgelopen week was het moeilijk trainen met de harde wind die ons bij momenten van de piste deed waaien. Maandag was al slecht begonnen want Davy kreeg met buikgriep af te rekenen en ook ik moest met spierpijnen, hoofdpijn en lichte koorts twee dagen training schrappen. Hierdoor kreeg ik het moeilijk om nog voldoende melk te geven aan Julie waardoor ik toch met enige spijt toch maar besliste de korte veldloop te lopen op het BK om zo voldoende energie over te houden de borstvoeding verder te zetten. Gelukkig begon het vanaf woensdag weer beter te gaan en kon ik vier dagen op rij mijn trainingen naar wens afwerken! Nu zit het meeste werk erop en begin ik langzaam af te tellen naar de twee laatste wedstrijden van het seizoen want om eerlijk te zijn, mijn snelle comeback heeft zowel fysiek als mentaal heel veel gevraagd en een relatieve rustperiode half maart zal mij ontzettend deugd doen.
Gisteren was aangenaam vertoeven in het Speelhof in Sint-Truiden. Terwijl Joren de speeltuin onveilig maakte en Julie in haar koets een dutje deed mocht ik bijna 6 kilometers afmalen op de finse piste in het domein. Niet echt mijn favoriete ondergrond want op de vernieuwde houthaksels kregen mijn spikes geen enkel grip. Gelukkig zijn we het intussen gewoon op gladde ondergrond te lopen en dus kon ik nog vrij vlot mijn tempo hoog genoeg houden om weg te lopen van een juniore en clubgenote Corinne. De pistetrainingen van afgelopen week waren voldoende verteerd en ook de kilometers beginnen elke week weer gemakkelijker te gaan en dat maakte het best aangenaam lopen. Komend weekend is even crossvrij zodat we eindelijk de kans krijgen een verjaardagsfeestje te houden. Een mooie foto van het podium is te vinden bij de foto's.
De krokusvakantie is bijna achter de rug en aansluitend aan mijn zwangerschapsverlof begint volgende week mijn ouderschapsverlof waardoor ik nog drie maanden langer kan genieten van Julie en Joren. Gelukkig maar, want de combinatie van ons gezin, de borstvoeding en het lopen is al heel erg moeilijk, wanneer ik dan ook nog eens zou moeten lesgeven zou er zeker iets moeten sneuvelen. Nu kan ik echter rustig wat blijven trainen en toch nog genoeg tijd overhouden voor de dagelijkse beslommeringen.
Op trainingsgebied ben ik stilaan aan het bekomen van de geleverde inspanningen in de Spaanse modder. Daar waar ik vorige week meermaals moest passen op training kan ik deze week weer heel voorzichtig alle geplande trainingen afwerken. Dit weekend start ik dan ook in mijn derde cross van het seizoen, in Sint-Truiden, wat ook een mooie uitstap is voor Joren. Bovendien loop ik net iets liever een wedstrijd dan alweer een training te moeten afwerken op onze modderige paden. Nadien volgt waarschijnlijk ook nog Betekom (niet toevallig crossen met speeltuin in de buurt :-)). Of ik ook het BK zal lopen hangt van de vermoeidheid af en in welke mate de paden komende week beloopbaar zullen worden. Want sneeuw- en regenweer heeft mij al meermaals de straat op gejaagd en daardoor sukkel ik met wat rugpijnen en dat wil ik komende tijd dus vermijden...
Belofte maakt schuld: kijk maar eens in de fotorubriek!
Na iets minder dan een jaar kruip ik toch maar weer eens achter de pc om op vraag van velen opnieuw een tekstje op mijn site te zetten... Sinds begin november ben ik in zwangerschapsverlof en nu de koude mij binnen houdt zal ik proberen af en toe nog iets van mij te laten horen via deze weg. Sinds de geboorte van Julie op 28 november 2010 heb ik opnieuw de moed bijeengeschraapt om de trainingen te hervatten en dat is niet altijd van een leien dakje gegaan. Sneeuw en koude hielden ook mij regelmatig thuis maar desondanks ben ik er toch in geslaagd om de club tijdens het EK voor clubteams aan een mooie zesde plaats te helpen. Daaraan gingen veel momenten van serieus afzien vooraf want om op amper 9 weken na de bevalling al wedstrijdklaar te geraken moest alles in een versneld tempo gebeuren. Met een tiental dagen keihard trainen slaagde ik er toch in om een deftige 34e plaats te behalen en dat in een cross van meer dan 6 kilometer (eigenlijk een kilometer of twee te lang) op een parcours dat niet alleen heuvelend maar ook serieus bemodderd was.
Maar goed, ik heb in elk geval genoten van een aangenaam Spaans temperatuurtje en dat heeft deugd gedaan! Want nu de thermometer weer onder nul duikt zakt ook de meod mij in de schoenen. Het zware parcours en de vermoeidheid van een pasgeboren kindje en het borstvoeding geven slaan ongenadig hard toe en daarbij geraken mijn spieren maar niet gewend aan de vriestemperaturen. Vandaar dat ik de komende weken opnieuw op een rustiger schema overstap met vooral wat extra rustdagen. Mijn spieren zijn immers nog niet voldoende sterk om het trainingsregime van januari langer vol te houden. Doel 1 (EK in Bilbao) is bereikt, nu is het wat zoeken en trainen om dan ergens in de zomer misschien een volgende doelstelling te kiezen. Echt internationale ambities heb ik niet meer maar op een gezonde en ontspannen manier zou ik nog wel eens een wintertje willen meestrijden met de nationale top. Gelukkig heb ik daarvoor nog tijd zat en kan ik mij dus eerst wat bezighouden met het huis, de kids en de tuin. Tussendoor loop ik misschien nog wel één of twee crossen in de buurt zodat het wedstrijdgevoel er wat in blijft, maar boven alles wil ik nu een rustige en degelijke opbouw om blessures in de komende maanden te voorkomen.
Voor de fotofans zal ik komende dagen proberen wat mooie kiekjes online te zetten, nog even geduld dus...